แม่เบี้ย วาณิช จรุงกิจอนันต์

“แม่เบี้ย เป็นนวนิยายที่มีมนตรายั่วเย้า ให้อารมณ์ความรู้สึกตรึงใจได้กลิ่นอายบรรยากาศเรือนไทยริมน้ำ เพลงไทย วรรณคดีไทย ศิลปวัฒนธรรม ขนบ ประเพณี และจิตสำนึกไทย ซึ่งผสานกันไว้อย่างลงตัว ละเอียด เนียน มีพลังสะกดให้อ่านอย่างวางไม่ลง เหนือสิ่งอื่นใดคือความผูกพันระหว่างองค์ประกอบหลัก สายน้ำ ความหลัง ชายหนุ่ม หญิงสาว และงู ที่เกี่ยวกระหวัดร้อยรัดเป็นเรื่องราวนับแต่ก่อเกิดจวบจนกลืนกลายสลายไปในที่สุด
แม่เบี้ย ได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งของนวนิยายเชิงสัญลักษณ์
“งูเห่า” ถูกตีความเป็นตัวแทนบางอย่างในด้านมืด เป็นส่วนที่แทนสัญชาตญาณทางเพศ อันตราย ความรัก ความใคร่ กิเลส ตัณหา ฯลฯ ที่มักนำพาจิตใจให้ละเมิดสำนึกบางอย่าง…”